1404

چند سال گذشته و من یهویی تو کامپیوترم یاد این بلاگ افتادم چه جالب که هنوز رمزشو سیستم فراموش نکرده من هنوز هم همونم هیچ تغییر خاصی تو زندگیم نکردم فقط کلا احساس میکنم فکرهاو ارزوهایی که از گذشته تو ذهنم برام مهم بود دیگه مهم نیست صعود سن جزئی از روند طبیعی زندگی میدونم و فقط حسرتم اینه که فرزندی از خودم ندارم برای نداشتن همسرو زندگی مستقل دیگه حسرت نمیخورم ولی اون حس عجیب و غریب مادری هنوز هم اغوا کننده هست هرچند که دیگه سنی ازم گذشته ولی هنوزم بهش فکر میکنم جالبی قضیه اینه که ادمی هایی دور و اطرافم میبینم که چقدر متفاوت از من فکر میکنن و فکر میکنن که داشتن بچه تو این زمانه یک جور ظلم در حق اون بچه هست در حالیکه من اونو یک موهبت میدونم هرچند شاید تفکرم خودخواهانه باشه ولی ارزو بر جوانان دیروز عیب نیست